مبارزه ، برای ... ماندن. پنج ساله که با خودم مبارزه کرده ام که اینجا بمانم. امیدوارم ۱۲۰ ساله بشه با من. تفاوت نوشته های امروزم با نوشته های سالها قبل خیلی زیاده. برای همین مثل رسم هر ساله اولین پست این وبلاگ رو در سالگرد تولدش میذارم براتون:
-----------
«سلام به همه رفقای گل خودم که تو پرشین بلاگ میومدن و منو با اومدنشون شاد میکردند. من اینجا می خوام از همه چیز و برای همه بنویسم.
ورزش
عشق
سیاه ست (ببخشید سیاست
)
وطن عزیزم ایران
دین بر حق اسلام
ظلم
مردم
عدالت
بیداد
دانشجو
موش و گربه
سگ و گربه
گربه سگ
و...
می نویسم از همه برای همه.
حق یاور حقگویان
یا علی مدد»
---------
احساس می کنم سال پنجم وبلاگم افسرده ترین سال زندگیش بوده. امیدوارم توی سال ششم که از امروز شروع میشه وبلاگ شاد و پر نشاطی رو با نظرات شما رفقا اداره کنیم.
حق یارویاور شادی.
با تقدیم احترامات فائقه به غم عزیزم.
یا علی (ع) مدد.
محکم میزنی به تمنای دلش. با تازیانه های بیرحمت.
مگر خودت تن نداری؟
مگر تن تو گفتگو نمی کند؟
چرا تن او هم باید از مسیری که تو گفتگو کردی، با تن دیگری حرف می زد؟ چرا تن او باید همانهایی را می گفت که تن تو ؟
چرا محکم می زنی به تمنای تنش. با لباس تیره ات. ترس؟
گفتگوی تن با تن زیر چکمه های ترس؟؟؟
یا «دویدن در میدان تاریک مین(۱)»؟؟؟
حق یارو یاور فریادهای تن ها.
با تقدیم احترام به تنها.
یا علی (ع) مدد
--------------
(۱)- نویسنده مصطفی مستور