فزت و رب الکعبه...

یا مولای عشق و خوبی ، وای بر ما که چه بر شما گذشت ...

وای بر ما...

ناله کن اى دل به عزاى على
گریه کن اى دیده براى على
کعبه ز کف داده چو مولود خویش
گشته سیه پوش عزاى على
عمر على عمره مقبوله بود
هر قدمش سعى و صفاى على
دیده زمزم که پر از اشگ شد
یاد کند، زمزمه‏هاى على
تیغ شهادت سر او را شکافت
کوفه بود، کوه مناى على
عالم امکان شده پر غلغله
چون شده خاموش صداى على
نیست هم آغوش صبا بعد از این
پیک ظفربخش لواى على
منبر و محراب کشد انتظار
تا که زند بوسه به پاى على
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت مناجات و دعاى على
آه که محروم شد امشب دگر
چشم یتمیان ز لقاى على
مانده تهى سفره بیچارگان
منتظر نان و غذاى على
واى امیر دو سرا کشته شد
خانه غم گشته،سراى على
پیش حسین و حسن و زینبین
خون چکد از فرق هماى على
خواهم اگر ملک دو عالم حسان
از دل و جان باش گداى على

روی دیوار..

روی دیوار اتاقم تو یه قاب عکس خالی

تو کنارمی هنوزم با یه دنیا ...

سلام ماهه رمضان داره به وسطاش میرسه انوشه انصاری هم برگشته لاله صدیق هم که شده راننده بی ام و شهر هم امن و امانه ساعت ۳ بامداده

مثلا زورمون نگرفته که خانم ها دارن به همه جای دنیا و کهکشان می رسند. امیدوارم مردها (ببخشید این کلمه خیلی با شکوهه باید بگم نر ها ) بتونن تحمل کنن

مردان همیشه نشسته و زنان ایستاده اند (مثله همیشه)

اینم یه نمونه از فرهنگ دیرینه ایران زمینه حتما...

مردان می نشینند و زنان باید بایستند...

رسمه زمونه ما اینطوری شده دیگه...

بالاخره هر ملتی یه فرهنگی داره ، فرهنگ ملت ما هم اینه دیگه...

نمی شه کتمان کرد...

این کوچکترین تصویر از پایمال شدنه حق زنان هست. آمار وزارت کشور سال ۸۳ می گفت از هر ۱۰ زن در ایران روزانه ۷ زن مورد تجاوز روانی و فیزیکی قرار می گیرند.

آیا هنوز می توان به فرهنگ ایرانی بالید ؟ آیا هنوز میتوان نامی از فرهنگ ایرانی برد؟؟؟