یک خاطره ی ناقص از پارسال :

 ۸۸/۲/۲۲ 

دانشگاه شیراز 

جوانهای پرشور با پیشونی بند سبز - کلید کره ای - آنطرف معبر - بهشت حوریان - تکه پاره های دست و پا - دیوار انسانی - بوی مشمئز چنگ و فقر - تحریک احساسات با رنگ سبز - سربازان موسولینی - ای ایران محمد نوری - چهره های بشاششان یه نجات دهنده می خواد... 

مردم ایران همیشه منتظر منجی هستند و هر کسی حرفی برای گفتن داره دورش جمع میشن. بدونه اینکه بدونن منجی خودشون ، خودشون هستن. 

من از این پرچم های سبزتون می ترسم. رنگ پرچم من سرخه . 

دو سوم سالن ، انتظامات . جا برای دانشجویان دیگه ای که می خواستن بیان نبود. و استدلالشون اینه « یه تیم فوتبال هم که میره یه شهر غریب ۷۰۰۰۰ تماشاچی تیم میزبانه و ۱۰۰۰۰ تماشاچی تیم مهمان. »  حالا اینجا کی میزبانه کی مهمان؟ 

واقعا اینهمه آدم  در دانشگاهها داریم ؟ همینه که وضعیتمون اینه که هست.  

یکی میگفت ستاره ها نماد دانشجویان ستاره دار هست!